"Enter"a basıp içeriğe geçin

Etiket: kültür

Ben Buradayım Sevgili Okuyucum Sen Neredesin Acaba*

Foto Bilgisi:
“Canım insanlar! sonunda bana bunu da yaptınız.”/Oğuz Atay’ın el yazısıyla günlüğü
(25 Nisan 1970)

 

Kimsenin beni okumadığını biliyorum. Çoğu ülke insanının aslında kimseyi okumadığını ayrıca biliyorum. Okuyan insanların dahi, tam anlamıyla okumadığını da biliyorum. Üstelik ne yazık ki, hakiki okuma eyleminin küçük ve elit bir zümrenin elinde olduğunu dahi biliyorum. Şimdi sorulacak soru, tüm bu bilinenler ışığında ben neredeyim?

Okumak da bazen günahtır. Evet, bu çok okuyanların cür’et edebileceği bir cümle. Hasan Ali Toptaş okumanın günah ya da boş olduğunu düşünemezsiniz. Bu çok aptalca olabilir. Ama insanın öncelikleri vardır ve bu önceliklerimiz içerisinde Hasan Ali Toptaş kaçıncı sırada?

Ali Bulaç’ın “ne okumalı” diye bir dört yıllık bir okuma listesi var. (Liste için tıklayınız.) Bu okuma listesi epey yorucu ve sabır gerektiren bir süreç. Yılların peşi sıra gittiğini düşündüğümüzde dört yıl kısa bir süre. Üstelik bu süreci bireysel bir üniversite gibi düşünün. Ben listeyi sağlıklı buluyorum. Ama söz konusu Ali Bulaç. Şu an hapiste. Kendisine ne kadar güvenebiliriz bilemem. (Bu son cümle ülkenin düşünce seviyesinin henüz olgunlaşmaması üzerine, mecburen sarf edilmiştir.)

Düşünce deryasına, küçük bir sal ile yolculuğa çıktığımdan beri, ukalalıktan ve peşin hükümlülükten vazgeçtim. İnsanların beni zorla değil, zamanla anlamasını umut ediyorum. Zaaflarım var bunu biliyorum ama genel anlamda sakin olmaya, olup bitenleri gerçekten anlama çalışıyorum. Geri kalan zamanlarımda ise okuyorum. Baba olduktan sonra, okuma meşguliyeti benim için daha başka bir anlam ve boyut kazandı. Kütüphaneme kızımın okumasını istediğim kitapları kazandırıyorum. Yarın nasip olursa, kızımın tüm yazdıklarımı okumasını isterim. Hayır sandığınız gibi değil. Bir şeyler öğrenmesi için değil, beni anlaması için.

Kötü Roman Olur mu?

Bir romanın iyi olup olmadığına karar vermek için, çok fazla iyi roman okumanıza gerek yok; çünkü bir romanın iyi veya kötü olması, bir kişinin hükmüne bağlı değildir. Bu yüzden iyi kitaplar ve kötü kitaplar bazen sadece kişinin kendi görüşüdür ve bu roman hakkında kesin bir hükmü değil bir yorumu belirtir. Ama bir takım istisnalar vardır ve bazı romanlar gerçekten iyi romandır. Bu romanların iyi roman olduğuna da en iyi zaman karar verir. Örneğin Savaş ve Barış, Suç ve Ceza, Bülbülü Öldürmek gibi…

Kumral Ada Mavi Tuna, bir kadın romancının (Buket Uzuner) eseri ve fazlaca duygusal. Konuşma metinleri çok ağdalı ve romandaki dünya gerçekten çok uzak, yapay ve iğreti bir dünya. Çok fazla ütopik. Roman olduğu için rahatça eleştiriyorum. Olaylar arasında geçişler çok keskin ve bazen saçmalığa varacak derece mantık dışı. Bu yüzden romanın sonunu beklemeden kitabı kaldırmak istedim yerine ama şıpsevdi bir okuyucu olmadığım için kitaba biraz zaman tanıdım.

Var Olmak Üzerine Kısa Okumak Üzerine Daha Kısa Bir Yazı

Şiir neden var? Bu sorunun cevabı hem çok uzundur, hem de çok fazla cevabı vardır. Ama insanın neden var olduğunu Kutsal Kitaplar ve Kutsal İnsan olan Peygamberler zamanında söylemiş. Buna rağmen dünya var oluşundan beri, Allah gerçeğini bir kenara koyup, insanın neden var olduğunu araştırmak insanoğlunun en büyük fantezisi. Allah katında ademoğlu, velisinin nazarındaki yaramaz çocuktan farksız. Dur dersin durmaz, yapma dersin yapar ve saire.

Ademoğlunun böyle ele avuca sığmaz, kabına sığmaz, yaramaz ve söz dinlemez olacağını bırakın Allah’ı, yanındaki melekler dahi biliyordu. Buna rağmen ademoğlu eşref-i mahlukat vasfını hala taşımakatadır.

Okuma Meşguliyetiyle Münasebetim Hakkında Üçüncü Yazım

800px-menendez_y_pelayo_with_a_book

Kalın ve ağır kitabı okurken göz kapaklarımızın ağırlaşmasına engel olmalıyız. Bedenimiz bize uyumamız gerektiğini söylediği zaman, bizi uyumamaya karşı koyan şey geçip giden zaman olabilir mi? Hele hele hayata geç başlayan ve güzel bir çift ela göze daha yeni bakmaya başlamışsanız; gaflet uykusunda geçen zamanı telafi etmek adına uykusuz geceler yaşamamız gerektiği gerçeği acı olduğu kadar da yorucudur değerli okur.

Bazen sevdiklerinizi ihmal edip, yüzlerce sayfalık kitapların arasına dalmanın yanlış olup-olmadığı tartışılabilir. Şahsen ilahi hükümlerin dışındaki tüm konuları tartışabilir ve konuşabilirim. Kitaplarla olan münasebetimde abartı bir durum görmüyorum. Çok fazla okuduğumu düşünmüyorum. Hatta kimi zaman çok yararlı okumalar da gerçekleştirdiğimi sanmıyorum. Ama en azından hayatı keşfetme noktasında kitapların bana yardımcı olacağını söyleyebilirim.

Kitapların Dünyasında Kısa Bir Tur

a-book-a-week-imageÇabuk bitirilmeye çalışan bir kitap, dinlenilmesi gereken bir insanı dinlerken gösterilen sabırsızlık. Bir kitabın çabuk bitmesini istemek çok açık yazarına hakaret. Bir kitabı bitirmek önemli değil. Kitap mutlaka biter. Ama o kitaptan bir şey alamazsan o kitabı okumanın hiç bir anlamı yok.

Şu an ki okuduğum kitap. Bu Ülke. Cemil Meriç. Allah razı olsun. Allah rahmet eylesin. Gözlerini kaybeden ve tüm heybetiyle bir fikir işçisi olduğunu haykıran bu şahsiyetin kitabının bitmesini istemek, onun yıllar süren çabasına ve cefasına saygısızlık. Bunu kabul edemiyorum. Bunu nefsime söylüyorum. Ve bunu sizinle paylaşıyorum. Yoksa kimseye akıl vermek gibi bir niyetim asla olmadı. 

Bir Ülkenin Başına Gelebilecek En Kötü Şey; “Sistematik İşgal”

“Tarihin eski dönemlerinde doğrudan kılıç ile kuşanan askerlerin inisiyatifinde gerçekleşen işgal hareketleri günümüz dünyasında daha sistematik bir hal almış durumda. Artık kültürel mimariler, okullar, bankalar, giyim mağazaları da birer işgal enstrümanı. ” (Beyaz Tarih/Makale)

Her ne kadar küreselleşmek ve globalleşmek modern ve çağdaşlıkla paralel olarak algılansa da, kültürel anlamda dezavantaj oluşturduğuna inanmaktayım. Netice itibariyle bir ülkenin kimliği vardır. Ve bu kimliği kültürüyle, diliyle, mimarisiyle, müziğiyle, sinemasıyla, örfleriyle, adetleriyle ve benzeri unsurlarla tanıyabiliriz. Ama küreselleşme, dünyada içi boş ve insanları pek de tatmin etmeyen bir hakim kültüre neden olmaktadır.